ကုသမင်း ဇာတ်တော်

ကုသမင်း ဇာတ်တော်

ရှေးသောအခါက ကာသိတိုင်း၊ ကာသိကမြို့တော်ကို ကုသမင်း ဟု အမည်ရသော မင်းတစ်ပါး စိုးစံတော်မူသည်။ ထိုမင်းကြီးကား အလွန်တရာ ဉာဏ်ပညာထက်မြက်တော်မူပြီး၊ မင်းကျင့်တရားနှင့် ပြည့်စုံတော်မူသည်။ သို့သော် ထိုမင်းကြီးကား အလွန်တရာ မာန်မာန ထောင်လွှားတော်မူသည်။ မိမိကိုယ်ကို အလွန်တရာ မြှောက်စားတော်မူသည်။

တစ်နေ့သောအခါ၌ကား ကုသမင်းသည် နန်းတော်၌ စံပယ်တော်မူနေခိုက် အလွန်တရာ ချမ်းအေးသော လေပြင်းတစ်ရပ် တိုက်ခတ်လာသည်။ လေပြင်းကား အလွန်တရာ အေးစက်လျက်ရှိသည်။ မင်းကြီးကား ထိုလေပြင်းကို ခံရတော်မူသောအခါ အလွန်တရာ တုန်ရီတော်မူသည်။

မင်းကြီးသည် အမတ်တစ်ဦးကို ခေါ်တော်မူ၍ မေးတော်မူသည်။ "အမတ်... အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ အလွန်တရာ ချမ်းအေးသနည်း။" ဟု မေးတော်မူသည်။ အမတ်ကြီးကား "အရှင်မင်းကြီး... ယခုအခါ၌ကား ဆောင်းရာသီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အလွန်တရာ ချမ်းအေးသည်။" ဟု လျှောက်ထားသည်။

မင်းကြီးကား ထိုအမတ်၏ စကားကိုကြား၍ မိန့်တော်မူသည်။ "အမတ်... ငါကား မင်းတရား ဖြစ်သည်။ ငါကား အလွန်တရာ သတ္တိရှိသည်။ အဘယ်ကြောင့် ငါကား ချမ်းအေးရသနည်း။" ဟု မင်းကြီးကား မိမိ၏ အစွမ်းကို မယုံကြည်သော အမတ်အား အပြစ်တင်တော်မူသည်။

အမတ်ကြီးကား မင်းကြီး၏ စကားကိုကြား၍ စိတ်တော်သည် ဝမ်းနည်းတော်မူသည်။ "အရှင်မင်းကြီး... သဘာဝတရားကို မည်သူမျှ မလွန်ဆန်နိုင်ပါ။ မင်းကြီးကား သတ္တိရှိသော်လည်း ချမ်းအေးသော လေပြင်းကို မခုခံနိုင်ပါ။" ဟု လျှောက်ထားသည်။

မင်းကြီးကား ထိုအမတ်၏ စကားကိုကြား၍ စိတ်တော်သည် မကျေနပ်။ "အမတ်... မင်းကြီးကား အလွန်တရာ အစွမ်းထက်သည်။ မင်းကြီးကား အလွန်တရာ တန်ခိုးကြီးသည်။ မင်းကြီးကား အလွန်တရာ ဉာဏ်ပညာထက်မြက်သည်။" ဟု ထပ်ခါထပ်ခါ မိန့်တော်မူသည်။

ထိုအခါ၌ကား ဘုရားလောင်းသည် တောထဲ၌ ကျင့်ကြံလျက်ရှိသည်။ ထိုဘုရားလောင်းကား အလွန်တရာ သနားကြင်နာတော်မူသည်။ ထိုဘုရားလောင်းကား မင်းကြီး၏ မာန်မာနကို သိတော်မူသည်။ ထိုဘုရားလောင်းကား မင်းကြီးအား သနားတော်မူသည်။

ထိုဘုရားလောင်းသည် မင်းကြီးထံသို့ ကြွတော်မူပြီးလျှင် မိန့်တော်မူသည်။ "မင်းကြီး... အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ အလွန်တရာ မာန်မာန ထောင်လွှားသနည်း။ သဘာဝတရားကို မည်သူမျှ မလွန်ဆန်နိုင်ပါ။" ဟု မိန့်တော်မူသည်။

မင်းကြီးကား ထိုဘုရားလောင်း၏ စကားကိုကြား၍ စိတ်တော်သည် ပို၍ မကျေနပ်။ "သင်ကား မည်သူနည်း။ ငါကား မင်းတရား ဖြစ်သည်။ သင်ကား မည်သို့ ငါအား ဆုံးမသနည်း။" ဟု မင်းကြီးကား မာန်မာနကြီးစွာ မေးတော်မူသည်။

ဘုရားလောင်းကား မိန့်တော်မူသည်။ "မင်းကြီး... ငါကား ဘုရားလောင်း ဖြစ်သည်။ မင်းကြီးကား သဘာဝတရားကို မလွန်ဆန်နိုင်ပါ။ မင်းကြီးကား အလွန်တရာ မာန်မာန ထောင်လွှားလျက်ရှိသည်။" ဟု မိန့်တော်မူသည်။

မင်းကြီးကား ထိုဘုရားလောင်း၏ စကားကိုကြား၍ စိတ်တော်သည် ပို၍ မကျေနပ်။ သို့သော် ဘုရားလောင်းကား မင်းကြီးအား ပညာပေးတော်မူသည်။ "မင်းကြီး... အလွန်တရာ မာန်မာန ထောင်လွှားခြင်းသည် အကျိုးမရှိပါ။ အလွန်တရာ မာန်မာန ထောင်လွှားခြင်းသည် သင့်အား ဒုက္ခရောက်စေမည်။" ဟု မိန့်တော်မူသည်။

မင်းကြီးကား ထိုဘုရားလောင်း၏ စကားကိုကြား၍ စိတ်တော်သည် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲလာသည်။ သို့သော် မင်းကြီးကား မာန်မာနကို လုံးဝ မစွန့်လွှတ်နိုင်သေး။

ထိုဇာတ်တော်မှ ရရှိသော ပရိယတ္တိ သာသနာတော်မြတ်ကြီးကား... မာန်မာနကို စွန့်လွှတ်ခြင်းသည် အမြတ်ဆုံးသော ဂုဏ် ဖြစ်သည်။ မာန်မာနကို စွန့်လွှတ်ခြင်းသည် သင့်အား ငြိမ်းချမ်းသော ဘဝကို ပေးစွမ်းမည်။